Osiedle Chopina (28.01.2009)

Z tą staromiejską mitologią w Lu to trochę nieprawda. W przeciwieństwie do poety Józefa Cz., autor bloga perfekcyjnie jest peryferyjny. Nie wychował się w oficynie na Kapucyńskiej, idąc do szkoły nie mijał atelier Hartwigów ani cukierni Semadeniego, do dziesiątego roku życia ulica Złota była dla niego równie abstrakcyjna jak ulica Żurawia w Wa do roku dziewiętnastego. (Urodził się zwyczajnie: na trakcie porodowym dużego szpitala klinicznego; pierwsza pocztówka z centrum Lu to zaśnieżone trolejbusy w pomarańczowym świetle za drzwiami PDT).

Peryferyjność ta stanęła mu przed oczami, gdy ruszył po ścieżkach znanego mu osiedla. Zajrzał do zielonego samu (niegdyś był bordowy) i nie czuć było – tak jak kiedyś – kiszoną kapustą. Jednak już chodniki wyglądały tak samo jak wtedy, gdy uczył się jeździć po nich na rowerze albo gdy po pierwszej komunii spacerował z Babcią. Nawet śmietniki były takie, jak zapamiętał, i kiosk na przystanku, z którego w poniedziałki, środy i piątki odjeżdżał o siódmej rano, trzynastką w kierunku centrum.

Tak jakby niedawno stąd wyszedł. Znajomy krajobraz, ale czegoś brakowało. Zastanowił się chwilę. Jego tam nie było.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s