– Rozgryzłaś mnie jak, k…a, orzech kokosowy…

bohaterów tego wiersza zdarza mi się spotykać

Obawiam się, że mam anginę.
Mam nadzieję, że lekarz podzieli moje obawy.

Np. ja jestem już podmiotem transgranicznym.
Nie będę odtąd wysłuchiwał tępych.
Przełożonych

Czy przypadkiem nie zmarnowałeś swego życia?

Wychodzę na balkon.
Nazywam go idiotą
on macha główką zza góry guano

Nie pytam czy słychać, tylko co u was słychać.

Pożądliwe kółeczka
pieszczą bruk
stuk puk stuk

a czemu tak? uff
a czemu tak? uff
odsłania walizka
pękaty brzuch

pływanie w bagnie

nie pamiętam co to hermeneutyka, a co opis rozrzedzony

Jaja sobie robi, czy co?

Stoję w nawie jasnego kościoła
pełnego starych ludzi.
Kadzidło ogłusza mój węch.

Po co było wyjeżdżać?

Jerzy Pilch porzucił redakcję „Polityki”

o zachwyt mi w życiu chodzi

Wczoraj był lęk.
Dzisiaj jest lęg.

żal odjeżdżać: straszno być dorosłym

z powodu tej jedynej, wybranej frazy jedzie się nawet na ich pogrzeb

Wszystko się kończyło:
spokój prowincji kołysanej poezją,
pewność ulic i liści,
ścieżki w śniegu, planetarne znaki,
w Peru trzęsienie ziemi.

– Ale tu brudno! – powiedziała mała dziewczynka patrząc na ulicę zasypaną w czasie procesji kwiatkami.

przynajmniej trzy lata temu, przed Bożym Ciałem, tam właśnie było

Administracja istnieć może tylko w oderwaniu od rzeczywistości społecznej, w całkowicie odizolowanym świecie cyklu celulozy

któregoś dnia zabraknie zupy grzybowej z makaronem,
śledzi doprawionych estragonem,
rodzynkowego wina.

głupota parowała mu ze skrzydeł

Właściwie nie napiszę nic

Kucający Pies

pierwszy autobus 4.41
słońce zmywa noc z tarchomina
obudzone nim zasnęło

budowałem tory z Lindau do Hamburga

Natomiast nie wiem, czy ryby będą słuchać moich kazań?

Może jednak pomyślą, że nie jestem narkomanem, tylko zwykłym świrem

W ciszy kościoła tylko rozmowa telefoniczna unosi się nad ołtarzem

porzucony nielot

Ksieni sprzedała duszę

Sprzedawczyni patrzy z niesmakiem

Historia Polakom zawsze głupie figle płata

na nowej drodze życia

Nie lubię takich dni, kiedy wiem, że już tylko fotografie.

Jeśli moc swą okazał dla przypadku niewartego kiwnięcia palcem

Modlę się tylko, abym nie został księgowym ze skeczu Monty Pythona.

Jak patrzę na wiadro (czytaj: gniazdo) mojego gołębia,
rozumiem co to znaczy:
przesrane życie.

Okno papieskie. Ulubiony news wszystkich wieczornych dzienników

W tramwaju jeszcze pali się światło. Z zaułków wychodzą ludzie z flagami

Atmosfera papieskiego Krakowa miała w sobie coś z Rzymu sprzed roku

Kościół jest powszechny, ponad granicami i historią

czas, jaki pozostał do odjazdu pociągu do Krakowa

ciągle natykam się na nekrologi

Sam nie wiem co jest rzeczywiste:
krajobraz za szybą,
czy ja przed nią?