„My tak z kolegą debatujemy, co pani ma napisane na piersiach,
bo angielskiego nie znamy.
‚Air’ to podobno powietrze, a ‚borne’?”

„Co? Rysiek by nie żył?
Coś potwornego…
Jak to będzie jak trzeba będzie odejść?
Ech, żeby człowiek jeszcze po śmierci słyszał, co o nim mówią…”

Lata mijają, a te słowa wciąż o nas.

Zawsze w końcu dochodzi się do pytań fundamentalnych i najbardziej fascynujących zarazem.
Dlatego właśnie Kościół.

Metro.
Kawa.

niebo
niesamowite

Płyną po Powiślu
ośmioletnie panny młode.

Bardzo ta wiosna potrzebuje
Ciebie.
Inaczej nie potrafię rozwinąć
liści.

Zatoczyło się koło czasu. Może nawet pętla.

Z myślami nieoswojony:
odcięto mnie od świata.
Niewidzialnego.

Nie Missisipi, lecz Domaniewska

Którędy z Tamtu do Zagubinowa nie wiem.

czy ktoś w cyberprzestrzeni jeszcze na mnie czeka?
czy zapomnian jestem?

nekrolog na stronie kurii

Antropolog kultury nie powinien używać pojęcia kicz

czuję się jak gaza: wyjałowiony

IMAGINE THERE’S NO CONVENT

Które z nich to samica?

A może codzienność mnie zachwyca?
Może po prostu życie?

Najbardziej oswojona pora

sukienka jeszcze niegotowa

Bogumiłowaty

Nikodem Dyzma i Herr Flick zostali wicepremierami

Wolę karmić gołębie

gołębie są naprawdę koszmarnie głupie

Szary Tomaszów. Wpadliśmy do niego nawet nie na dzień, Najmilsza.

W zawilcach Ty

Rodzice dzieci pierwszokomunijnych zobowiązali się do zgrabienia liści

Karolina zaprasza na obiady. Przejścia nie ma. Głębokie rowy

Wykrakałem
i teraz nie wykluczam wyklucia.

Tamtu-Tutam-Tamtu-Tutam

miłość szczęśliwa to jest jednak możliwe

Czemu, ach czemu,
masz w dzwonku komórki
mój ulubiony I koncert fortepianowy Czajkowskiego?

Napotkałem tego osobnika w porannej dziewiątce

Czy można cenić istoty, których marzenia tak łatwo spełnić?

Gdy wracałem wieczorem,
czarny ślimak (z żółtą muszlą)
przepełznął mi drogę.

zaginione opowieści wędrują do czyśćca

Hipnotyczna majówka

Strzeżcie się dziatki błahej poetyckości!

W Suwałkach porwano kotkę.

O cebuliczności

Nie ma mnie w Tutam.
Nie ma mnie w Tamtu.

Prawdopodobnie nie ma mnie NIGDZIE.

czarny kot pod punktem totolotka

Drwale – drzew grabarze

Za chwilę to nastąpi. Momencik jeden. Dzień, dwa

Ład naturalnie rodzaju żeńskiego

Teologia bliższa jest codzienności bardziej niż nam się zdaje

Los postanowił w Tutam mnie zatrzymać

walczę z potworem, który chce mnie pożreć

oni tam w kościele, a ja tu – pod kaloryferem