dziennik 27/25

Wielkie (drugie)

1.

Pascha, czyli przejście. O dziewiątej kaczka prowadzi stadko poprzez południową obwodnicę. Gwałtowne hamowanie.

2.

Obłoczek nad Rykami przypomina baranka Zurbarana.

3.

Żonkile. Nie da się przy nich inaczej niż o bezbronnych, skazanych na trwogę, pozostawionych na śmierć.

Israeli forces have now dropped more explosives in Gaza than fell on London, Dresden, and Hamburg during the Second World War – pisze Clayton Dalton w „New Yorkerze”: do artykułu prowadzi mnie niezastąpiony Ł.N.

Nie można usprawiedliwiać żonkilami.

4.

Sobota: najbardziej ludzkie święto. I Bóg umarł. I na grobie kamień. Coś rozgrywa się w trzewiach ziemi.

Święcenie cukrowych baranków, by przesłonić zabitego.

5.

Złotą, Grodzką, Po Farze idą śpiewając. Wychylają się z pubów, pizzerii, robią zdjęcia.

6.

W Pobożnie pierwszy raz pełna wigilia paschalna. Powszechne oburzenie, że tak długo.

7.

O rozmawianiu z umarłymi przy stole na Wyżynie. Dobrze wiem: wszystkie mijane miejscowości należą do nich. Wielkopole, Gorzków, Wiśniów. Topografia chrząszczy.

8.

Na huśtawce prześpiewujemy z Dzieckiem całą rezurekcję. Nietoperze zrywają się przy którymś Alleluja.