Barbora Hrínová, Jednorożce, tłum. Olga Stawińska, Ha!art 2023
„Jednorożce” są przyjemnym w odbiorze zbiorem opowiadań o kryzysie wieku średniego, czy też kryzysie ćwierćwiecza (dowiaduję się o nim właśnie z tej prozy). O tym, co nam w życiu nie wychodzi, a bohaterkom i bohaterom Hrinovej nie wychodzi bardzo wiele rzeczy: praca, związki, seks, dieta, ba, przerasta ich nawet opieka nad pieskiem.
Poza tym bohaterowie „Jednorożców” wynajmują mieszkania (w stronie biernej i czynnej, zdaje się, że rynek nieruchomości kształtuje świadomość), które traktują jako własne kryjówki. Ukrywają w nich swoje niewyjścia.
Kawałki tej prozy rozsyłam tu i ówdzie przyjaciołom, ale na tyle dyskretnie, aby nie ujawnić, w których kawałkach autorka pisze o mnie. Bo z tych kompleksów, z tych niewyjść lepię swój autoportret.
– Ja tego nie rozumiem, przecież była najlepsza w klasie – Romana podsłuchuje swojego ojca a ja swój wewnętrzny głos, który mądrzy się tak samo.
Może nie powinienem tego czytać, kiedy nadciąga astronomiczna jesień? Z drugiej strony zaśmiewam się na głos (akurat jestem opiekunem na wycieczce szkolnej i muszę uważać, żeby nie zostać uznanym za niezrównoważonego, hihi hihi).
Dz Urz 