Kino jako środek stymulacji intelektualnej. Brak jej. Wyciszenie w ciemnościach, koncentracja. Lubię do kina we dwoje, bo jest temat dyskusji, długiej i zawziętej jak o wymianie kula na Wyspach Trobriandzkich: kino jako narzędzie dialogu.
*
„Wrong” jest surrealistyczny. To dobrze, bo wokół natłok naturalizmu i wtedy się człowiek przejmuje. Tutaj oglądasz na zimno. A. mówi o poczuciu nierzeczywistości po filmie, niepewności, że coś jest czymś. Palma przecież może zamienić się w świerk. Czysta forma czystej rozrywki (trudno ocenić, bo bez porównania).
(3,0/3,0)
*
Po powrocie, w radiu dwie damulki dyskutują o przestarzałości definicji rodziny i o jej narzucanej heteronormatywności. Bardzo są podniecone swoimi spostrzeżeniami, że ludzie jeszcze myślą nienowocześnie. Mógłby ich dialog znaleźć się w tym filmie, ilustrując stwierdzenia, że coś jest czymś innym. Surrealistki.
Dz Urz 